اينكم

پرهيز را دوست دارم. پرهيزكار بودن را. پرهيزكار كلمه اي است كه تا پيش از اين تنها در كتاب ديني آن را ميخواندم و براي من تنها مفهموم نماز خواندن و روزه گرفتن و صالح بودن و اينها را داشت. اما امروز براي من رنگ و بوي ديگري دارد. وقتي كه كاري يا چيزي يا كسي وجودش ، بودنش، پرداختن بهش برايم مناسب نيست پرهيز از آن را انتخاب ميكنم. بله من پرهيز از آن را انتخاب ميكنم . بله درست است پرهيز به من حق انتخاب ميدهد. من امروز ياد گرفته ام كه بجاي اينكه كاري را از روي عادت و يا تحت تاثير ديگران و يا طبق خواهش دلم (وسوسه) انجام دهم در مورد تمام جوانب آن فكر كنم و بعد تصميم بگيرم. و اين يعني حق انتخاب . و داشتن...

دلم براي راه رفتن مامان تنگ شده...

بابا كه خانه باشد خانه امن ترين و دل من گرم ترين نقطه زمين است....

اعتقاد داشتن به خدا خوب است. همه چيز را به خدا ربط دادن و اتفاقات ناخوشايند زندگي را به حكمت و "آخرش بالاخره همه چيز درست ميشود" بافتن هم قشنگ است. آدم را آرام ميكند. اميدوار ميكند. دست كم بدبختي هاي پركلاغي آدم را خاكستري ميكند. يك چند وقتي افتادم به اين فكر كه باباجان جهان هستي قوانين خودش را دارد و خداي مهربان هرچقدر هم كه مهربان باشد به خاطر دل من مثلا سلامتي مامان را بطور كامل كه بر نميگرداند. به خودم گفتم فرشته بيا و دست از سر خدا بردار و دنيايت را همانطور كه هست ببين. خواستم پايم را از توهماتي كه از خدا براي خودم ساخته ام بيرون بگذارم و عينك خوش خيالي را بردارم اما نشد. اضطراب و دلشور...

و من پی بردمکه با همین عطر رازقی کارها می توان کرد. همان روز که تمام مرا عمییییق بو کشیدی و مستانه گفتی که بوی شکوفه میدهم. + نوشته شده در جمعه پانزدهم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت14:29 توسطفرشته | ...

وقتی پشت اون در عزیزانت که تو این لحظه نمیتونن برات عزیز باشن درگیر هیاهو و دریدن همدیگه هستن آخر خوشبختیهای عالمه که قلب خسته ت رو با خودت ببری روی تخت و لابلای گلهای سفید ملحفه های آبی گم بشی . دستهاتو زیر سرت گره کنی و گوشهاتو به جای اون جفنگیات روح خراش بسپری به موسیقی روح نوازی که از توی هدست پخش میشه و غرق بشی در نوری که از پنجره بزرگ رو به حیاط اتاقت و از لابلای ریشریش های آبی و طلایی پرده پاشیده توی اتاقت . + نوشته شده در جمعه پانزدهم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت14:37 توسطفرشته | ...

وقتي نداي دروني من مدام به من يادآوري ميكند كه بايد دست از مصرف كسي يا چيزي يا اتفاقي بكشم و يا مدام در جاهاي مختلف و از آدمهاي متفاوت پيامي مبني بر ترك آن دريافت ميكنم اما شهامت كنار گذاشتن آن شخص يا آن چيز (وابستگي ام) را ندارم دعا كردن بهترين و شايد تنها راه حل براي رهاييست. و اين روزها دعايم در حال استجابت است چرا كه تمايل به پرهيز دارم. به محض اينكه وارد پرهيز ميشوم و اقدام به ترك آن وابستگي ميكنم به خداوند اجازه ميدهم كه خواست و اراده اش را در زندگيم جاري كند. و چه بسا پيشنهادات خداي مهربانم كه هميشه برايم بهترين است و بي نظير. و من اين روزها برخلاف ميلم در پرهيز از رابطه اي هستم از كسي كه بهترين و عزيزترينم بود اما مرد ماندن نبود....

شايد آن وقتها كه مدام اين در و آن در ميزدم و انواع واقسام كلاسها و دوره هاي خودشناسي و عرفان را زير و رو ميكردم نگرانيهاي بابا براي دختر تكدانه اش آنچنان هم بيراه نبود. امروز من به هيچ چيزي در اين دنيا تعصب ندارم. از نظر بابا اين خطرناك است. آدمي كه به دين و مذهبش تعصب نداشته باشد رو به انحراف است و به درد جرز لاي ديوار هم نميخورد. اما راستش ، در هيچكدام از كلاسها هيچ صحبتي از دين و مذهب نبود. هيچ كجا كاري به اعتقادات ما نداشتند. فقط و فقط ياد ميگرفتي كه با باورهاي چندين و چند ساله ات ور بروي و دليلشان را براي خودت پيدا كني. نه براي كسي . تاكيد ميكنم فقط براي ...

وقتي آرام بخش مصرف ميكني به كل ارتباطت با دنيا قطع ميشه. ناراحت نميشي. به دل نميگيري. نمي ترسي و خيلي اتفاقات خوب ديگه. اما من يه قسمتيش رو دوست ندارم. اينكه مغزت از كار ميافته و نميتوني فكر كني نميتوني واسه روزت برنامه ريزي كني و به كارهات برسي. در واقع در كناراون همه موهبتي كه بهت هديه ميكنه زندگي روزمره تو رو فلج ميكنه. آرام بخش ها تمام قابليتهاي تو رو ازت ميگيرن و تو رو به كما ميبرن. ...

با ماجرايي كه توي شهريور ماه پيش اومد يه چيزي مثل خوره داره وجودمو ميخوره.احساس ميكنم بايد بتونم آسيبي كه به تربچه وارد شده رو يه جوري براش جبران كنم. يجوري التيامش بدم و ثابت كنم كه اون اشتباه از طرف اون نبوده و مقصر كس ديگه اي بوده.داشتن يه برادرزادهي پرماجرا توي خونه ، خالي از لطف نيست اما گاهي رفتارهايي رو از خودش بروز ميده كه قلبمو چنگ ميزنه و نگرانم ميكنه. دايم به اين فكر ميكنم كه اين پسربچه هيچ گناهي نداشته و داره به پاي بي مسئوليتي پدر و مادرش ميسوزه. اين توداري و حرف نزدنش بيشتر نگرانم ميكنه. همش فكر ميكنم اي كاش اهل حرف زدن بود، اهل گله ...